Gizli Düşman PTSD, Yaralanmış Gazi Ruhlarını Ele Geçiriyor

Gizli Düşman PTSD, Yaralanmı#= 1; Gazi Ruhlarını Ele Geçiriyor

Travmatik olayların etkilediği ruhsal yapı = rehabilite edilmediği takdirde,
bireyin kendisine ve yakınlarına zarar vermesinin nedeni oluyor

<= span style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Arial'>PTSD Nedir?<= /b>

PTSD (Post Travmatic Stress Disorder) bilinen adıyla Travma Sonrası Str= es Bozukluğu psikoloji literatürüne = yeni girmiş bir kavramdır. PTSD, uçak kazası, deprem ya da savaş gibi olayların etkisiyle bazı insanlarda gelişen = bir ruhsal bozukluktur. Cinsel taciz, tecavüz, işkence kurbanları= ; da PTSD kaynaklı ıstırabı çekerler.

Vietnam’ da görev yapmış askerler üzerine yapılan bir çalışmaya göre, 3 milyon erkek ve kadın sava#= 1; gazisinin 800 bini PTSD’ nin etkisi altında kalmış. Çok çabuk etkilenen, hassas kadın ve erkek askerleri, subayları PTSD fark gözetmeksizin vurmuş.

PTSD’ nin belirtileri, bir Travm= atik olay sonrası hemen başlayacağı gibi, aylar ve yıll= ar sonra da sizi etkilemeye, ıstırap vermeye başlayabilir. Bu genelde bilindiği şekliyle “gerginliğin gecikmeli bir tepkisi” dir.

Belki bazı PTSD belirtilerini bilirsiniz. Kasvet, can sıkıntısı, kızgınlık, öfke, endişe, kuruntu ve işinizde, davranışlarınızda ilgi yetersizliği. İntihar etmeyi hissedebilirsiniz, duygu= sal açıdan ailenizle, arkadaşlarınızla bağlant&= #305;nızı koparabilirsiniz ve savaş deneyimleriniz zihninize musallat olabilir. = Uyku zorluğu çekebilirsiniz, kabuslar görebilirsiniz ve bu problemlerle başa çıkmak i&ccedi= l;in alkol ya da yatıştırıcı haplar kullanabilirsiniz.<= /span>

PTSD belirtileri öyle şiddetli olabilir ki, yaşamınızı, ailenizi, işinizi ve sosyal durumunuzu baskı altında tutabilir. Eğer tedavi edilemezse, PTSD yıkıcı ve zararlı bir yaşam tarzına rehberlik edebilir. Bundan dolayı mutlaka tıbbi destek ve yardım almak durumuyla karşı karşıyasınız.

Şunu unutmayın ve hiçbir zaman aklınızdan çıkarmayın; “Siz deli değilsiniz”<= o:p>

Bunlar anormal durumlara verdiğiniz normal tepkilerdir.

<= span style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Arial'>PTSD’ nin Belirtilerini Anlamak

George L. Skypeck, bir şiirinde şöyle d= iyor:

“Bir asker olmaktan duyduğum gururu hiç olmazsa bir gün sö= yleyeceğim”
Savaştan döndükten sonra yaşadığınız bazı problemleri savaş gazisi Jim Goodin yıllar önce şöyle tarif ed= iyor:

“Evliliğim, giderek parçalanıyor. Artık birbirimizle konuşamıyoruz. Aslında hiçbir şey hakkında oturup konuşmuyoruz. Bodrum katta zamanımın büyük bölümünü tek başına geçiriyorum. E#= 1;im üst katta ben alt kattayım. Elbette alış-verişi ki= min yapacağı, arabaya kimin benzin alacağı hakkında konuşuyoruz, ama diyalogumuz sadece bundan ibaret. O beni önemsediğini, sevdiğini anlatmaya çalışıyor, ama ben onun bu tavrından gerçekten rahatsız ve huzursuz oluyorum ve bu durum karşısında yanından uzaklaşıyorum. Bazen küçük meseleler hakkında gerçekten çok öfkeleniyorum. Bu durumda eskiden ona vururdum, ama son zamanlarda duv= ara yumruk atmaya başladım. Ya da evi terk edip aklımı topl= amak için saatlerce araba kullanıyorum. Zamanımı amaçsızca evden çok yollarda araba kullanarak geçiriyorum.

Hiç arkadaşım yok, kimlerle arkadaşlık yapacağımı dikkatle seçiyorum. Dünya, kimsenin kimseye önem vermediği bir köpek dalaşına benziyor= . Bu düzensiz toplumun bir parçası olmaktan kaçınıyorum. Herkesten uzakta dağlarda bir ev kurmak istiyorum. Etrafımdaki bazı şeylerin yanlış gidişine çok sinirleniyorum. Bu pisliklerin altına bombalar yerleştirmeyi düşünüyorum... Barlara gidiyor, içiyor ve kavga ediyorum. Genellikle en iri yarı olanı seçiyor, onunla dövüşüyorum... Nedenini ise bilmiyorum. Delice araba kullanıyor, diğer sürücül= erle ağız dalaşına giriyorum.

Genellikle kederli ve kasvetliyim, yıllardır da bu şekilde hissediyorum= . Bu ruhsal durum bazen öyle yoğunlaşıyor ki, bulunduğum bodrum katından ayrılmak bile istemiyorum ve aşırı alkol alıyorum. Depresyona girdiğim bazı anlarda intihar bile etmeyi düşündüm. Vietnam’ dan= getirdiğim eski 38’ lik bir silahım var. Birkaç kez sil= ahım doluyken düşüncelere daldım, hatta bir keresinde namlusu ağzımda horozu çekik bir şekilde durdum, ama teti= 7;i çekemedim. Bu davranışı sergilerken en yakın sil= ah arkadaşım Smitty’ nin siperde, parçalanıp her yere dağılan beyninin görüntüsü aklıma geliyordu. Kahretsin hayata tutun= mak için çok çalıştım ve şu an bu çabamı boşa harcayamam. Ama bazen şunu düşünmekten kendimi alamıyorum; Nasıl ben hayatta kaldım, o kalamadı? Demek ki ortada bir neden var.

Savaşta yaşadıklarım bazen kafamda tekrar canlanıyor. Bunlar be= ni ürpertiyor. Hissettiklerimi dışarı = atmak çok zor. Hatırlıyorum onları; eski arkadaşlarımı, yüzlerini kurulan pusuları, bağırışları, ölülerin yüzlerini, gözyaşlarını... Şu an bile bir helikopter sesi duy= sam ya da sık bir ormanlık alanı görsem sırtımdan soğuk terler akıyor. Hatta yürüyüş yaptığım zamanlar da yeşillik alanlardan kendimi uzak tutuyorum.

Caddede yürürken arkamdan göremediğim insanlardan rahatsız oluyorum. Otururken arkamı sağlam bir yere veriyorum. Gürültülü sesler beni kızdırıyor, sinirlendiriyor ve ani hareket etmeme yerimden sıçramama neden oluyor.

Geceleri bizim için en zor zamanlar. Eşimden uzun bir süre sonra yatmaya gidiyorum. Uykuya dalmak için saatler geçiyor. Sava&#= 351; anılarımı düşünüyorum. Bazen eşim b= eni bembeyaz bir yüzle uyandırıyor. Terli ve gergin olarak uyanıyorum. Bazen nerede olduğumu anlamadan onun boğazı= na sarılıyorum. Çünkü kabusun etkisi altında kalıyorum.
Bu problemlerle ne kadar uzun süre yaşadığımı bilmiyorum. Görünüşte, sorunlar giderek katlanıyor. Eşim ayrılmaktan bahsediyor. Sanırım bunun önemi y= ok. Ama yalnızım. Başka kimsem yok. Hayatta böyle olan tek insan neden benim? Benim ne sorunum var?”

Bu kişisel öykü PTSD’ nin problemlerine maruz kalan bir gazinin yaşadıklarının fotoğrafını çekiyor. PTSD, savaş alanlarında çatışmaya maruz kalan askerlerde görülen gerçek ve teşhis edilebilen bir rahatsızlıktır. PTSD, Amerikanın Kuzey-Güney olarak adlandırılan sivil savaşında başlıca bir problem olduğu biliniyordu. Aynı zamanda I. Dünya Savaşı ve savaş sonrası askerlerde görüldüğü anlaşılmıştı. Dönemin uzmanları “<= span class=3DSpellE>Shell Shock” (sava&= #351;tan ileri gelen ruhsal çöküntü) adını verdikler= i bu problem hakkında fazla bilgi sahibi değillerdi. Neden askerlerde = bu belirtiler görülüyor ve nasıl tedavi edilir? soruları yanıt bulmamıştı.

PTSD, II. Dünya Savaşı ve Kore Savaşı sırasında savaşta yer alan askerlerde etkisini yeniden gösterdi. Bu iki savaş sırasında uzmanlar tarafından bu hastalı= 7;a yeni bir ad verildi: SAVAŞ YORGUNLU¦U. Ne yazık ki, bu rahatsızlığa maruz kalan askerlere sunulan yardım yeter= li değildi. Onların çoğu, belki de babalarınız, sessizlik içerisinde yıllarca ıstırap çekerek yaşadılar. Hatta pek çoğu acı hatıralar= 5; dondurmak, bastırmak için alkole başvurdular.<= /o:p>

Vietnam Savaşı sırasında PTSD’ ye askerlerin maruz kalmaması için değişik bir yardım girişimin= de bulunuldu; askerler 12 aydan fazla savaş tarlasında görev almayacaklardı. Önceleri yöntem çalışır gibi oldu. Vietnam Savaşı’ nda,= II. Dünya Savaşı’ ndan daha az= asker savaş alanından PTSD etkisiyle uzaklaştırıldı= . Ne yazık ki, etkileri daha sonraları ortaya çıktı. Vietnam’ dan sonra pek çok gazi ken= dini savaşın etkisinden kurtaramadı. Gaziler kendi kendilerini te= davi etmek için alkole ve uyuşturucuya sarılarak büyük yanlış yaptılar. Savaştan dönen gazilerin sosyal yaşama uyum sağlamadaki sorunlarını dile getirip, sesle= rini yükseltmelerinden dolayı nihayet PTSD üzerine yoğun bir araştırma başlatıldı. 1981 yılında bu belirtilere PTSD adı verildi.

1981’<= /span> den sonra, PTSD’ nin tedavisi, teşhisi üzerine çe#= 1;itli makaleler, kitaplar yazıldı ve seminerler, konferanslar düzenlendi. Düşüncelerin ortak paydası şu old= u; PTSD, insanların sosyal yaşama dair düşüncelerini zedeleyen aşırı olay ve olaylar serisi karşısı= ;nda ortaya çıkan bir hastalıktı. Yapılan araştırmaların verdiği sonuçlara göre, aske= rler dışında sivil insanların da benzer belirtilerden ıstırap çektikleri ortaya konulmuştur. Örneğ= ;in, tecavüz mağdurlarında görülmektedir.

<= span style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Arial'>PTSD’ nin Pususuna Düşen Kahramanlar

Doğanın zor koşullarında teröristle ya da savaş meydanları= nda düşmanla çatışan gaziler; ikinci yaşamlarında ilgisizlik sonucu, PTSD gibi ciddi anlamda tedavi gerektiren psikolojik rahatsızlığın pususuna düşüyorlar ve hem kendilerine hem başkalarına zarar veriyorlar.

Gazete haberleri üzerinde kısa bir gezinti yapmaya çalış= ;alım. Balıkesir’ in Kepsut İlç= esine bağlı Mahmudiye köyünde yaşayan Ali Rıza Eker, vatani görevini Mardin’ in Kızıltepe İlçes= inde Jandarma Komando Er olarak yapıp köyüne döner. Niş= anlısı ile düğün hazırlıkları yapan Eker, bir çatışmada 8 arkadaşının gözleri &o= uml;nünde şehit düşmesini hiç unutamaz. Devamlı bir şekilde “şehitler beni çağırıyor, gitmeliyim” der. Bir akşam odasına kapanır, ardın= dan babasının av tüfeğini göğsüne dayar ve tetiği çeker. Oğullarının ölümü üzerine dünyası kararan baba Hüsamettin, Ali’ nin askerden geldikten sonra bir türlü düzelmediğini belirterek “onun böyle bir şey yapacağına ihtimal vermiyordum” der.

Hüseyin Ümit... = 26 yaşındaydı. 1998 yılında vatani görevi için Şırnak’ a gitti. İkizdere İlçesi’ ndeki bir operasyonda, mayına bastı, mayının infilak etmesi sonucu iki bacağını ve bir gözünü kaybetti. Sağ kol= u da kullanılmaz haldeydi... Olayda yakın arkadaşı da can ve= rdi. Uzun süre komada kaldı. Hayati tehlikeyi atlattı. Tedavisi a= ylar sürdü... Kendisine tahsis edilen odada, askere gitmeden önce çok iyi marangoz ustası olan Hüseyin, yitirdiği uzuvları ile baş başa kaldı. Rize’ de düzenl= enen “Övünç Madalyası Töreni” ne davet edildi. Madalyasını alırken “malul” denilmesine içerledi, isyan etti. “Bize malul demeyin. Sakat değiliz, gazi ya da şehit deyin” diye bağırdı. Çok = zor sakinleştirildi. Yaşadığı olayı unutamadı= ;. İyice içine kapandı. Kimseyle görüşmek istemedi. Bazı arkadaşlarına telefonda ‘artık yaşamak istemediğini’ söylüyordu. Kötü = bir şey yapmasından korkan ailesi, onu yalnız bırakmadı= ;. Ancak bir gün, kardeşini ısrarla yakındaki bakkala gönde= rdi. Komutanları tarafından hediye edilen ve ruhsatı kardeşi= nin üzerine yapılan tabancasını kafasına dayayıp ateş etti...

İzmir Buca Emniyet Müdürlüğ&uum= l;, Terörle Mücadele Bürosu’ nda görevli polis memuru Turgut <= span class=3DSpellE>Karahan’ nın evine gelen yakınları zili çaldıkları halde kapıyı açan olmayınca polise haber verdiler. Olay yer= ine gelen polis, içeri zorla girdiğinde meslektaşları Tur= gut Karahan’ ı, eşi = Gülperi’ yi, çocukları 3 yaşındaki Hasan, 5 yaşındaki Sümeyye ve 10 yaşındaki Havva’ y&= #305; başlarından silahla vurulmuş halde buldu. Polis evde yaptığı araştırmada cinnet geçiren polis me= muru Turgut Karahan’ = 5;n mutfakta bulunan eşi Gülperi Karahan’ ı oturma odasında bulunan 3 çocuğunu öldürdükten sonra intihar ettiğini= tespit etti. Emniyet Müdürlüğü verdiği bilgide polis= Karahan’ ın Buca’ dan önce Güneydoğu= 217; da görev yaptığını, çatışmaya girdiğini ve başından yaralandığını belirtti.

Polis eşi = Necibe Pehlivan, Güneydoğu’ da bir çatışma sırasında yaralanan eşinin “öldü” habe= ri gelince ruhsal bunalıma girmiş ve psikolojik tedavi görmüştü. Daha sonra Pehlivan ailesi tayin nedeniyle Batı’ ya geldiler. Bir gece Necibe Pehlivan yatakta uyuyan e#= 1;i polis Hüseyin Pehlivan’ ı öldürdü ve intihar etti.

Tehlikenin boyutlarını derinlemesine kavramak için gazete haberlerini karıştırmaya devam edelim. Ali Göbelek, askerliğini komando olarak yaptı, saklanmayı ve silah kullanmayı iyi biliyordu, her koşulda hayatını sürdürebilecek bir eğitim sürecinden geçmişti. Almanya’ nın Ausburg kentinde yaşayan aynı zamanda teyzesinin kızı olan eşi Aylin’ i, teyzesinin oğlu Aykın= ’ ı, teyzesi Melahat Çankaya’ yı<= /span> üvey kızı Ela Doğan’ ı ve evde misafir bulun= an Suriye asıllı Çek vatandaşı Vladamir Vlacher’ i bıçakla vahşi= ce öldürüp hem Alman polisinin hem Türk polisinin elinden kaçmayı bildi. Spesifik bir planla vahşi eylemi gerçekleştiren Ali Göbelek, eşi Aylin’ e olan öfkesini kanla kustu.

Fatih Tuna, PKK olaylarının en yoğun olduğu dönemde 1991-92 yıllarında Tunceli Pülümür’ de dağ komandosu olarak özel operasyon birliklerinde görev yaptı. Çatışmalar sırasında çok sayıda arkadaşı gözleri önünde şehit oldu. Tuna̵= 7; ya terhis olurken “Vatani Hizmet Övünç Belgesi”= ; ve “Özel Kurs Başarı Belgesi” verildi. Askere gitme= den önce hayat dolu bir genç olan Fatih Tuna, askerlik dönüşü garip davranışları ile dikkat çekmeye başladı. Ailesi ve arkadaşları ile sebep= siz yere kavga ediyor, uyurken “ateş serbest” veya “herk= es sipere” diye bağırarak yataktan fırlıyordu. Fatih Tuna 2001 yılında komşularının pamuk tarlasını yaktı. Söndürmeye gelen komşusunu H= asan Hüseyin Koç’ un başını balta ile keserek öldürdü. Son alarak da Nazilli Belediye Başkanı= 217; ndan iş istedi. Görüşme tal= ebi geri çevrilince, Belediye Başkanı Esat Ergüler’ i öldürmeye teşebbüs etti.

Ömer Yı= ;lmaz, vatani görevini 1991 yılında Elazığ’ da yaparken, rahatsızland= 05; ve askerliği yarım bıraktırarak, Elazığ Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’ nde tedavi altına alındı. Burada üç ay yattıktan sonra taburcu edildi. 1999 yılında Cami müezzini Hüseyin Gürsu’ yu “usulü ile abde= st almadığı” gerekçesiyle sırtından bıçaklayarak öldürdü. Manisa Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’ nde gözetim altına alındı. Bir yıl tedavi gördükten sonra bırakıldı. 2004 yılında = ise 2,5 yaşındaki oğlu Mert Erim Yılmaz’ ı bıçaklayarak öldürdü.

Yukarıdaki acı ve vahim örnekleri değerlendirdiğimizde onlara kahraman, acımasız katil, akıl hastası diyebiliriz. Çünk&uu= ml; bu şıkların hepsi onlarda mevcut. Kahramanlar, ülke= nin bölünmez bütünlüğü adına en zor koşullarda düşmanla savaştılar. Katiller, gereksiz yere suçu olmayan insanların, eşlerini, çocuklarını öldürdüler. Ruhsal bozuklukları var; çünkü yaşadıkları ruhlarında tedavisi güç yaralar açtı. Geri dönüşlerinde fiziki olarak sağlamdılar ama ruhları karanlığın gölgesinde kalmışt= 05;.
Peki Asıl Suçlu, Sorumlu Kim?=

Şimdi bu vahim olayların sorumluluğunu ki= me yükleyeceğiz? Tek sorumlu onlar mı? Aylarca dağlarda savaştılar. Yeri geldi şehit bedenlerle sabahladılar, y= eri geldi dağda aç kaldılar. Topluma uyum sağlayamadı= ;kları için onları iteleyelim mi?

Türkiye’ nin de katıldığı İskoçya’ nın Edinburg kentinde düze= nlenen 7. Avrupa Travmat= ik Stres Konferansı’ nda bir konu&#= 351;ma yapan İskoçya Royal Comhil Hastanesi Travma araştırmaları Merkezi’ nden David Alexander şöyle diyor:

“Felaket felakettir. Durumu daha da kötüleştirmeyelim. Felaket durumlarında medya kimi zaman olumlu kimi zaman olumsuz etkilerde bulunmuştur. Medya haber üretmek görevi ile felaket kurbanları arasında bocalamıştır. Önemli olan felaket kurbanlarına destek hizmeti veren uzmanlarla birlikte yapıcı ve yararlı çaba içinde olmalarıdır.”

Kabaca bir hesap yaptığımızda 1984 yılında başlayan terörle mücadele sürecinde <= span class=3DGramE>2.5 milyon askerimizi Güneydoğu’ da görevlendirdik. Aileleri ile birlikte 15 milyon insanı etkileyen = bu süreçte geri dönenlerle yeterince ilgilenmedik. Şehitlerin yasını tutmaya yetinmeye devam edersek, bu gençlerin kendilerine ya da bir başkasına vereceği zararın vebalini kim yüklenecek?

Danışman Psikolojik Hizmetler Merkezi’ <= span class=3DSpellE>nden Uzman Klinik Psikolog Alanu= r Özalp, psikolojik tedavide kapsam dışı bırakı= lan askerlerin de psikolojik yardıma ve desteğe ihtiyaçlar= 5; olabileceğini ısrarla vurguluyor. Onların içinde bulundukları durum hakkında şu bilgileri veriyor:

“Merkezimize dört yıldır askerliğini bitirmiş kişiler gelmeye başladı. Bu kişilerin bir kısmında ‘ağır psikolojik rahatsızlık’ dediğimiz tabloyu izledik ve derhal tedav= iye aldık. Hatta kliniğe yatırmak zorunda kaldığı= mız oldu. Bir bölümü de hafif nörotik veya hafif psikolojik rahatsızlık göstermekteydiler. Son iki kişide yine ağır tablo diyebileceğimiz abuk sabuk konuşmalar, kim olduğunu, ne yaptığını bilmeme halleri vardı. Zaman zaman kulaklarına ses geldiğini= , o olayların gözlerinin önünde canlandığını söylediler. Buraya gelenlerin pek çoğunun yanında insanlar ölmüş, arkadaşları organlarını kaybetmişler.”

Psikolog Özalp, merkezlerine başvuran birçok vakanın rahatsızlık sebebinin yaşadığı olayların yanı sıra askerdeki olağanüstü imkan ve ilginin sivil yaşamda kaybolmasından kaynaklandığını saptamış. Özalp, bu durumu askerliğini Doğu’= da yapmış bir askerin “... O kadar büyük işler yaptım, madalya aldım, kahramanlık belgesi aldım. Ama s= ivil hayata girdiğimde insanlar bana yakınlık göstermediler, işsiz parasız bir kenara terk edildim. Zaman zaman askeri hastaneye gidip yardım almak istedim. Orada da ilaç yazıp gönderdiler. Bundan sonra ‘Ben neyim, bunları hak ettim mi? diye kararsızlığa düştüm” sözleriyle açıklıyor.

Savaşın üzerinden yıllar geçs= e de izleri silinmiyor. Kore Savaşı ve Kıbrıs Barış= ; Harekatı’na katılan gaziler aradan uzun yıllar geçmesine karşın, o günleri hiç unutmadıklarını ve yaşamlarında geçmiş= le defalarca yüz yüze geldiklerini belirtiyorlar. Gazileri sık&= #305;lmadan dinlediğinizde bu gerçekle kısa sürede tanış= ;ma fırsatını yakalarsanız. Kocaeli Üniversitesi T= 5;p Fakültesi Öğretim Üyesi Doç Dr. Tamer Aker yaptığı açıklamada, savaşa katılanlarla ilgili yapılan çalışmal= arda, her 3 veya 4 kişiden 1’ inde psikolojik bozukluklara rastlandığını söyledi. Savaşın travmatik bir hadise oldu= 7;unu ifade eden Aker “savaş gibi öne= mli olaylar sonrasında, insanlarda fiziksel bir sağlık problemi olmasa bile psikolojik problemler oluşabilmektedir” diyor. Aker, savaşın neden olduğu psikolojik bozukluklarla ilgili şunları ileri sürüyor: “Savaşa katılan insanlarda korkuya kapılmak, dehş= ete düşmek, çaresizlik, ani irkilme, olayla ilgili seslerin kulağa gelmesi, stres, çabuk alınganlık, sürekli olayı hatırlama, huzursuzluk, içe kapanıklık gibi sorunlar ortaya çıkıyor. Örneğin, bir savaş gazisi arkadaşlarıyla sakin sohbet ederken, gözünün önüne savaş sahneleri gelebilir ve o anda farklı, sert tepkiler gösterebilir. Rüyasında bu sahneleri yeniden yaşayabilir. Bu insanlar, ani yüksek seslerden etkilenir, eğ= er çatışma alanı ormanlık alanı ise ormanl= 5;k alanlardan tedirgin olabilir. Bunun dışında, olayı hatırlamak, konuşmak ve duygularını göstermek istemezler. Sevinç, mutluluk gibi duyguları yaşamakta zorl= uk çekerler. Bu kişiler, duygularını taşlaşmış, körelmiş hisseder ve gelecek için plan yapmanın anlamsız olduğunu düşünürler.”

Sonuç olarak bir değerlendirmeye gidersek, P= TSD ile mücadele etmenin bir insanlık görevi olduğunu, PTSD’ ye yakalananların “akıl hastası” değil, “ruhsal yaralı” kavramında ele alınmasının gerektiğini öncelikle kabul etmeliyiz. “Ruhsal Yara” nın açtığı derin izleri silmenin, ıstırap çekenlerin acılarını dindirmenin bir yolunu mutlaka bulmalıyız. Bu yolun ise, rehabilitasyon merkezlerinin, ruh sağlığı bürolarının sayısını arttırarak gerçekleşeceğini u= nutmamalıyız. Gazileri ve yakınlarını bu konuda bilinçlendirmenin öneminin de ayrımında olmalıyız.=

Gaziler için “sizi seviyoruz” demek yeterli değildir. Onları sevmeyi bilmek gerekir. Kine dönüşmemesi için onları sevmeyi hak etmeliyiz. Çünkü onlar sevgiyi hak ettiler. Sevgiyi küçümsememeliyiz, alaya almamalıyız, değeri= ni bilmeliyiz. Sevileni kutlamak, onore etmek, gur= urunu kırmamak temel ilkelerdir. Sevginin masumiyetini, saflığını, çocuksuluğunu, insancıllığını bilmek zorundayız. Yoksa çok kolay kine dönüşür sevgi... Ve en büyük acının, kederin ve ölümün adı olup çıkar

Ruhların; yaralanmış, yıpranmış, horlanmış ve bir köşeye atılmış ruhların tedavisini, iyileştirilmesini, yeniden kazanılmasını nasıl sağlayacağız, hangi yöntemi uygulayacağız? İşte 21. yüzyılın bütün meselesi bu doğrultuda seyrede= cek. Belki de en temel sorunsalımız; başka ruhların ve bedenlerin varlıklarını doğalarına uygun sürdürmesi, dünya güzelliklerinden güvence ortamında yararlanabilmesi için kendi ruh ve bedenlerine risk edenlerin, yüreklerinde açtığımız sevgi boşluğunun yerine nefretin doldurulmasını engellemek yolunda düşünmek ve çaba harcamak olacaktır.

Gazilerin tek suçu ve günahı, insan= 5; ve toplumun yüce değer yargılarını karşılıksız sevmek ve bu uğurda ölüme koşarak gitmekti. Onların doğası almak, paylaşmak üzerine oluşmamıştı. Onlar vermeyi biliyor ve böyle mutlu oluyorlardı. Onların temel amacı sevdikleri= ni ve kabul ettikleri değerleri korumaktı. Öyle güçlüydü ki koruma iç güdüleri bir annenin ya da yaradan= 05;n düzeyindeydi. Onlar aynaya baktıklarında kendilerini değ= ;il, sizleri seviyordu ve savaş alanlarında “sizlere olan sevgim= den dolayı ölümü kucaklıyorum” diye haykırıyorlardı. Uzuvlarını koparan bir havan topu= na, bir mermiye baktıklarında, etlerini kavuran ateşin sebep olduğu o pis kokuyu hissettikle rinde, dayanılmaz acının sarhoşluğunda kaybolup gittiklerinde ve saldırıp ba#= 1;ka canlara kıydıklarında, zarar verdiklerinde ortak paydalar= 05; “sizler için değer” mantığı ve duygusuydu.
Tek çıkarları sevmek üzerine bina edilmişti. Serçenin kanadını kıramazken, karıncanın be= lini incitmezken nasıl insana kıymışlardı? Ne adına mermi atmış ya da mermi almışlardı? Neden Tanrı’ nın “insanı öldürme, insana zarar verme” emrini dinlememişler ve o= nun karşısında boyutlarını düşmüşlerdi? Oysa onlar sadece görevleri yerine getirmişlerdi. Sevdiklerini ve değer verdiklerinin varolmaları onların vereceği kavga ile paralellik taşıyordu.

Fakat bugün onlara gerekli duyarlılığı gösteremiyoruz. Onları görme= zden geliyoruz. Özgürce yaşamımızın, güvenlik için yarınlara bakmamızın teminatını önemli bir değer olarak değil, bir araç olarak görmekte ısrar ediyoruz.

Öyle ya! Hayvandan ayrılan en büyük özelliğimiz yapı, araç ve gereç üretmek değil mi? Doğanın karşısında bundan ötürü özgürlük kazanmadık mı? Böylece evrenin, dünyanın merkezine yerleşmedik mi? Böylelikle duygularımızı askıya almadık m= 5;? Aydınlanma dönemine sarılıp, aklı temel yapıp hükmetmeye çalışmadık mı Ay’ a, Mars’ a? Bir noktadan diğerine en kısa sürede gitme çabamız zamanı aşmak için değil mi? Yaptığımız makinelerle ağırlıkları kaldırıp gücümüzün doruğuna çıkmadık mı? Piramitlerden İkiz Kulelere yükselmekle dorukları işgal etmedik mi?

Tüm sorulara evet diyebilirsiniz. Öyleyse hep birlikte şunu yanıtlayalım: “Güvenliğimizi, geleceğinizin yani çocuklarımızın güvenliğini nasıl sağlayacağız? Dünyan&#= 305;n yörüngesinde seyretme güvenliğini, atom bombalarının yerden mantar gibi bittiği 21. yüzyıl= da nasıl teminat altına alacağız? Terörün her türlüsünü nasıl durduracağız?”

Suçlu gibi sessiz kalmayın, aklınızı çalıştırın aklın= 05;z var ya!

Çünkü savaşlar, çatışmalar artıyor ve gaziler bir gidiyor, bin geliyo= r. İşimiz çok zor. Artık kimsenin güvenliği garanti değil.

Elbette, umut tek çare biçare gelecek için. Şair Pindaros, ömrü doğrulukla geçmiş bir adam için ne güzel söylemiş:

“Umut tatlı tatlı doldurur içini,
Yoldaşlık eder ona, hoş eder gönlünü.
Umut yola sokar, yoldan çıkan insan aklını.”

Aklımızı doğasına uygun kullanmanın zamanı geldi geçiyor. Bizler için yaşamlarını hiçbir şey düşünmeden harcayanlardan baki kalanların yaralanmış ruhlarını tedavi etmek zorundayız. Yapacağımız ilk iş ise, onlardan çaldığımız sevgiyi onlara tereddütsüz ve ivedilikle ödemektedir. Atacağımız ilk adım bu olmalı. Sevgi cimriliğini bırakıp mal, mülk ve para cimriliğinde kalmayı becerebilirsek biraz güvenlikle ilgili problemimizde nefes alabiliriz.